Niebezpieczeństwa i podziały
W VII wieku rodzina frankońska związana z papieżem założyła w Galii i germanii dynastię Karolingów. Panowała ona w latach 751-987. Karol Wielki, wnuk Karola Młota, zjednoczył Galię, odebrał Longobardom północną Italię i zdobył Germanię. Chciał on poddać kontroli administrację lokalną, więc mianował inspektorów nadzorujących hrabstwa cesarstwa. Jako obrońca religii chrześcijańskiej walczył z muzułmanami w Hiszpanii. Karol Wielki zdobył i poddał chrystianizacji kraj Sasów. W 800 roku, Karol Wielki, w Rzymie otrzymał od papieża Leona III, koronę cesarza Zachodu. W Akwizgranie, który był stolicą cesarstwa, gromadził uczonych i artystów. Cesarstwo Karolingów utrzymywało się jeszcze pod rządami ludwika Pobożnego, syna Karola Wielkiego. W IX wieku Europa przeżyła kolejną falę najazdów plemion koczowniczych. Wschód został zaatakowany przez Awarów i Węgrów. Na północy osiedlili się Wikingowie. W 843 roku na mocy traktatu z Verdun, cesarstwo Karola Wielkiego zostało podzielone miedzy jego wnuków, to znaczy na trzy królestwa. Na Zachodzie królestwo Francji było rządzone przez Kapetyngów. Na Wschodzie Germania stała się w 962 roku Świętym Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego. Było ono rządzone przez Ottona I. część środkowa szybko zniknęła, podzielona między dwa pozostałe królestwa.